Kuzey Kutup Dairesi sınırları içinde bulunan ve dünyanın en kuzeyindeki yerleşim yeri olan kasabada, 1950 yılından bu yana uygulanan olağandışı bir kural dikkat çekiyor. Söz konusu yerleşimde, ölüm meydana geldiğinde cenaze töreni düzenlenemiyor ve naaşlar, başka bölgelerde defnedilmek üzere gönderiliyor.
Bu uygulamanın nedeni, kasabanın toprağının donmuş halde olması ve mezar kazımının neredeyse imkansız olması. Aşırı soğuk iklim koşulları, geleneksel defin işlemlerini gerçekleştirmeyi engelliyor. Yıllardır süregelen bu kural, bölge sakinleri için artık bir alışkanlık haline geldi.
Yerleşimin adı ve tam yeri kaynakta belirtilmemekle birlikte, bu tür coğrafi kısıtlamaların Arktik bölgelerde sıklıkla karşılaşılan bir durum olduğu biliniyor. Kasabanın nüfusunun az olması ve lojistik zorluklar da bu uygulamanın devam etmesinde etkili oluyor.
Bu ilginç kural, kasabanın kültürel ve coğrafi özelliklerini yansıtan bir örnek olarak öne çıkıyor. Aynı zamanda, insanların yaşam ve ölümle ilgili geleneklerini nasıl uyarladıklarını gösteriyor.