İran’ın kurak iklimine rağmen tarımın ve yerleşimlerin sürdürülebilmesinde kilit rol oynayan Pers Kanalı (Qanat) sistemi, yaklaşık 2 bin 500 yıldır kullanılmaktadır. Bu geleneksel su taşıma yöntemi, yer altından akan suları yamaç boyu kazılmış tüneller aracılığıyla yüzeye çıkarıyor.
Sistem, yüzeyde yalnızca dikey kuyuların giriş delikleri görünürken, altında geniş bir su ağına sahip. Elektrik veya mekanik pompa gerektirmeden, yer çekimi ve eğim sayesinde su akışı sağlanıyor. Bu sayede, kurak bölgelerde su ihtiyacı karşılanırken, aynı zamanda toprağın tuzlanmasını da önlüyor.
Qanat’ın en dikkat çekici özelliği, su kaybını minimum düzeyde tutması. Yer altından aktığı için buharlaşma ve sızma kaybı yaşanmıyor. UNESCO tarafından da kültürel miras olarak tanınan bu sistem, İran’ın bazı bölgelerinde hâlâ aktif olarak kullanılmakta.
Geleneksel mühendislik harikası olarak kabul edilen qanat, sadece İran’a özgü değil; benzer sistemler Orta Doğu ve Kuzey Afrika’nın çeşitli bölgelerinde de görülmekte. Ancak İran’daki örnekleri, ölçek ve süreklilik açısından öne çıkıyor.